Ze hangen uit het lood, alsof de wind hen omarmt. Hun armen snijden door de lucht. Het is de stilte voor de storm. Dan komt het dreunende geluid van windmachines, dat de zachte pianomuziek van Simeon ten Holt overstemt. De dansers vullen hun longen en gaan de strijd aan, trots en vastberaden. Het is een gevecht tegen de onzichtbare kracht van de lucht, die zij door beweging tastbaar maken. In het voorjaar van 2025 herneemt Introdans Typhoon (1986), de monumentale dansvoorstelling van choreograaf Krisztina De Châtel. Haar minimalistische ordeningsdrang wordt in deze uitvoering op de proef gesteld, alsof de dans zelf in een storm wordt getest.